Od prve stranice ovog izuzetnog romana čitaoci se susreću sa poezijom u proznim redovima. U prelivima boja i onomatopejskih zvukova prirode, pejzaža bujnih šuma pozlaćenih metaforama isto koliko i zracima sunca, beskrajnih prostranstava stepa, uspavanih močvara i divljih klanaca prošaranih pećinama i jamama treperi duša pisca.
Ako se na srednjovekovnom dvoru odvijaju tragedije dostojnih likova, onda se komedija odvija u kuhinji.
Da romani koji nose dah razvijenih realističkih pripovedaka, jednostavnog iskaza, a složenih priča, idealizacije srpskog sela i starinskih običaja u kojima ipak preteže kritika društva i vremena još postoje, i to u svem svom sjaju, dokaz je roman Povlačenje Žikice Grbića.
U preplitanju nekolikih sudbina, autor odbija pozicioniranje i nastavlja da pripoveda o ljudima jer dobro zna da su ti ljudi u svoje uniforme uneli svoje karaktere, da ih ona nije učinila ni boljima ni lošijima nego što su bili van nje.